2005/Jul/22

"ริ้วรอยที่เบามือ"

เสียงนกร้องมาแต่ไกล ๆ ในป่า
เตือนว่าฟ้าจะสาง
เสียงนกร้องเบิกทางมา
และรับกันไปเป็นทอด ๆ
ฉันเดินเล่นที่ชายป่า
ฟังเสียงใบไม้ร่วงกราวไม่หยุดหย่อน

ดวงตะวันปรากฏขึ้นเป็นสีชมพู
แต่ไกล ๆในฝ้าหมอกสีเทาทึม
สายเหมยตกพรำ ๆ
พาเอาเกล็ดดาวร่วงสู่พื้นดินพื้นหญ้า
เมื่อแสงแดดทาบทอลงมา
มันก็ส่องประกายสีขาวเฉิดฉัน
ทุกสิ่งทุกอย่างช่างรวดเร็วนิ่มนวล
ปรากฏขึ้นเหมือนริ้วรอยที่เบามือ
ฉันคิดถึงบางอย่างในชีวิต
การถวิลหาความหลัง
ก็เป็นริ้วรอยที่เบามืออยู่เหมือนกัน
ถ้าทำไม่ดีมันจะเจ็บปวด
ฉันรู้ว่า....
เราอาจลบรอยให้หายไป
เพียงใช้ปลายนิ้วแตะแผ่ว
เหมือนเช็ดแก้วกับชายเสื้อ
เหมือนแดดไล้ไล่ละอองนวลบนใบหญ้า

ค่ำคืนจะผ่านไป
แสงแดดจะกลับมาเยือนอีกเสมอ ๆ
สายลมร้นจะพัดพามันผ่านไป
บาดแผลในชีวิต
เป็นริ้วรอยที่ต้องเบามือ
และความรักก็ยากแก่การแกะเปลือกออกจากแก่น

จากหนังสือ บทกวีแห่งความรัก "แด่เธอ" ของ พิบูลศักดิ์ ละครพล


หัวใจไม่แข็งแรง

Comment

Comment:

Tweet


อ่านกี่ครั้งๆก็ใจอ่อนค่ะ
#3 by คนเดิม (202.133.154.196) At 2005-11-12 17:39,
เศร้าลึกซึ้งค่ะ
#2 by ภูสีคราม (202.133.158.235) At 2005-09-13 02:59,
อ่านแล้วซึ้งดีคะ
#1 by joy (203.121.172.73) At 2005-07-22 11:27,